Sitno (powiat gryfiński)
| Sitno | |
| Województwo | zachodniopomorskie |
| Powiat | gryfiński |
| Gmina | Mieszkowice |
| Położenie | 52° 45' 25'' N 14° 32' 43'' E |
| Ludność (2005) • liczba ludności |
210 |
| Strefa numeracyjna |
91 |
| Tablice rejestracyjne | ZGR |
Położenie na mapie Polski  Sitno
|
|
Sitno (niem. Schönfeld) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Mieszkowice, w sołectwie Troszyn.
W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa szczecińskiego.
Spis treści |
[edytuj] Nazwa
Schonenvelt 1337; Schonevelt 1354
[edytuj] Układ przestrzenny
Rozplanowanie przestrzenne w formie krótkiej, prostej ulicówki, typowej dla osady folwarcznej. Po płd. stronie drogi wiejskiej ulokowane są niewielkie zagrody rolnicze /2—budynkowe/ oraz mieszkalna zabudowa pofolwarczna. Na skutek powojennej eksploatacji dawny zespół folwarczny uległ dekompozycji i dewaloryzacji. Podwórze folwarczne zachowało się z licznymi ubytkami. Pałac wyburzono w latach 80 XX w., dziedziniec pałacowy zatarty, z pojedynczymi drzewami. Budynki gospodarcze to obiekty murowane, kamienno-ceglane, wzniesione w końcu XIX w., wtórnie przemurowane dla potrzeb funkcjonowania PGR. Przy skrzyżowaniu dróg centralnej części miejscowości posadowiony jest XIX-wieczny kościół. Po płn. stronie podwórza gospodarczego usytuowano kompleks współczesnych budynków fermy trzody chlewnej oraz bloki mieszkalne dla pracowników. W pobliżu miejscowości zachował się cmentarz ewangelicki o czytelnym układzie, śródpolny, ze śladami zniszczonych nagrobków, zakrzewiony, z pojedynczymi elementami ozdobnego drzewostanu. Znajdują się na nim mogiły jeńców wojennych z 1942/43 r.
[edytuj] Historia
- Poł. XIII w. - Ziemia Chojeńska należy do biskupów brandenburskich
- 2 poł. XIII w. - zbudowano kościół
- 1267 - biskupi brandenburscy odstępują Ziemię Chojeńską margrabiom brandenburskim
- 1320 – wygaśnięcie dynastii Askańczyków wraz ze śmiercią nieletniego margrabiego Henryka
- 1320-1323 - Ziemia Chojeńska we władaniu książąt pomorskich
- 1323 – władzę w Nowej Marchii obejmują Wittelsbachowie
- 1337 - wzmianka w księdze ziemskiej margrabiego brandenburskiego Ludwika Starszego pod nazwą Schonenvelt; wieś liczy 24 łany, z czego 2 parafialne (tzw. "dos"), 8 posiada Henningus de Wolkow, 4 Hanningus Melscholt.[1]
- 1402 - ziemie Nowej Marchii sprzedane Zakonowi Krzyżackiemu
- 1455 – elektor Fryderyk II bierze Nową Marchię w zastaw za 100 000 florenów
- Poł. XV w.-1784 - wieś należy do rodziny von Sydow
- 1532 - na terenie Nowej Marchii wprowadzono protestantyzm jako religię obowiązującą
- 1692 - zbudowano wieżę kościelną
- 1701 - Ziemia Chojeńska dostaje się pod panowanie króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I
- 1718 - we wsi dwa gospodarstwa chłopskie i 6 zagrodników
- 1784 - wieś w posiadaniu kapitana Winterfeldt
- 1798 - wieś w posiadaniu radcy Pastorffa
- 1804 - wieś w posiadaniu grafa von Schlaberndors
- 1806-1807 - Ziemia Chojeńska pod okupacją wojsk napoleońskich; na mocy traktatu w Tylży w dniu 12.07.1807 wojska francuskie opuszczają terytorium państwa pruskiego z wyjątkiem niektórych ważniejszych twierdz, pod warunkiem spłaty bądź zabezpieczenia nałożonej na Prusy kontrybucji wojennej
- 1818 - wieś w posiadaniu sędziego Boldta
- 1849 - wyburzenie kościoła ze względu na postępujący proces niszczenia i wieżę grożącą zawaleniem; nowy kościół wybudowano w innym miejscu.
- 1871-1918 - Ziemia Chojeńska w ramach zjednoczonej Drugiej Rzeszy Niemieckiej
- 1929 - majątek liczy 811 ha ziemi
- 04.02.1945 – zajęcie Sitna przez przez wojska 5 Armii 1 Frontu Białoruskiego
- 1945-74 - kościół nie pełni funkcji liturgicznych
- 29.09.1979 - poświęcenie kościoła i przeznaczenie do posługi
[edytuj] Ludność
| Rok | Ludność |
| 1933[2] | 245 |
| 1939 | 241 |
| 2005 | 210 |
[edytuj] Wyznania
Kościół pw. Najświętszego Zbawiciela jest filialnym parafii rzymskokatolickiej pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Troszynie.
[edytuj] Atrakcje turystyczne
- Kościół pw. Najświętszego Zbawiciela - zbudowany w 1849 r.[3], murowany z kamienia łupanego oraz z cegły, z której wykonano gzymsy, pilastry, obramienia okien i portali, a także dwukondygnacyjną wieżę zwieńczoną hełmem. Na wieży kościelnej dzwon z 1617 r. Poświęcony 29.09.1979 r.
- Budynki w gminnej ewidencji zabytków: spichlerz folwarczny, budynek inwentarski, chałupy nr 4 i 7, budynek szkoły nr 9, czworak nr 10.
Przypisy
- ↑ "Schonenvelt XXIIII, dos II mans. Henningus de Wolkow pro serv. VIII. Henningus Melscholt pro serv. VII”. Georg Wilhelm von Raumer, Die Neumark Brandenburg im Jahre 1337 oder Markgraf Ludwigs des Älteren Neumärkisches Landbuch aus dieser Zeit, Berlin 1837, s. 82
- ↑ Deutsche Verwaltungsgeschichte.
- ↑ Kosacki J., Kucharski B., "Pomorze Zachodnie i Środkowe. Przewodnik", Warszawa 2001, Sport i Turystyka MUZA SA, ISBN 83-7200-583-4, s. 339
[edytuj] Bibliografia
- Tygodnik Katolicki Niedziela, edycja szczecińskia 05/2003.
- Z Dziejów Ziemi Chojeńskiej, praca zbiorowa pod redakcją T.Białeckiego, Szczecin 1969, Instytut Zachodniopomorski
- Zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Mieszkowice.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Mapy: Autopilot • Google Maps • Targeo • Zumi
- Zdjęcia satelitarne: Google Maps • Wikimapia • Zumi
|
||||||||||||||
